Krynica Górska Historia Uzdrowiska

Krynica Górska pierwsze wzmianki datuje w szesnastym wieku. Rozwój miasta  Krynica Zdrój w okresie późniejszym wiąże się już z odkryciem leczniczych wartości występujących na terytorium Krynicy Górskiej źródeł mineralnych.

Krynica Górska jako uzdrowisko swoje początki datuje na koniec osiemnastego wieku kiedy to zbudowano "Mały Domek", który od 1804 r. mieścił pierwsze łaźnie kąpielowe. W 1807 r. Krynica Zdrój została nazwana urzędowo zdrojem.

Wielką erę Krynica Górska jako uzdrowisko Krynica Zdrój rozpoczęła w 1856 r. działalnością profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego Józefa Dietla, który został  uznany za ojca polskiej balneologii. Już od drugiej połowy dziewiętnastego wieku stosowano w Krynicy Zdrój kąpiele borowinowe, a kontynuatorzy idei Dietla przyczynili się do rozwoju uzdrowiska Krynica Zdrój od strony technicznej.

W tymże okresie powstały również takie obiekty uzdrowiskowe jak słynne Stare Łazienki Mineralne, Stare Łazienki Borowinowe, Dom Zdrojowy czy drewniana Pijalnia Wód Główna z przylegającym deptakiem oraz liczne pensjonaty Krynica i teatr modrzewiowy, który niestety spalił się w 1943 roku. Do rozwoju uzdrowiska Krynica Zdrój przyczyniło się również w znacznym stopniu wybudowanie w 1876 r. linii kolejowej do niedalekiej Muszyny.

Pod koniec XIX w. Krynica Zdroj była modnym i bardzo elitarnym miejscem pobytu i spotkań ówczesnej klasy średniej oraz wielu sławnych Polaków. Bywały tu m. in. Takie osobistości jak Jan Matejko czy Henryk Sienkiewicz. W okresie międzywojennym przebywali tu również: Władysław Reymont, Julian Tuwim, Konstanty Ildefons Gałczyński, Jan Kiepura, który miał tu własną willę. Od tamtych czasów organizowane są w Krynicy nawiązujące do pobytów Kiepury festiwale "Arii i pieśni" nazwane jego imieniem.

Krynica Górska Zdrój znana jest również z twórczości ludowego malarza Nikifora.

Nikifor Krynicki był malarzem prymitywistą nieodłącznie związanym z Krynicą, który tworzył w latach 50-tych i 60-tych swoje pozornie prymitywne i raczej naiwne obrazki. Dziś trudno wyobrazić sobie Krynicę bez jego obrazków, które zdobią Muzeum jego imienia, które zostało uruchomione w 1995 r. w budynku "Romanówka".

Po I wojnie światowej uzdrowisko Krynica Zdrój przejęły władze polskie. Odrestaurowanych zostało wiele obiektów, wybudowano też nowe np. "Nowe Łazienki Mineralne", "Nowy Dom Zdrojowy". Zbudowane zostało też schronisko na Jaworzynie Krynickiej i uruchomiona została kolejkę szynowa na Górę Parkową, a także stadion zimowy i tor saneczkowy. Krynica Zdrój stała się również ośrodkiem sportów zimowych, odbyły się tu m.in. saneczkarskie Mistrzostwa Europy i hokejowe Mistrzostwa Świata. W 1919 r. na wczasy lub leczenie przybyło do Krynicy 10 tys. osób, a w 1938 liczba ta wzrosła czterokrotnie. Druga wojna światowa i okres okupacji przerwały rozwój uzdrowiska. Po II wojnie światowej nastąpiła rozbudowa kurortu Krynica Zdrój, powstały nowe sanatoria branżowe oraz zakład przyrodoleczniczy, uruchomiona została pijalnia wód główna z salą koncertową, a także korty tenisowe i boiska. Krynica Górska stała się tym samym  największym kurortem w tzw. zespole Uzdrowisk Krynicko-Popradzkich.